Rozdział Pierwszy - Zebranie

Gęste chmury wisiały nad staroświeckim dworem, który ówczesnego dnia niemal wtapiał się w otoczenie. Kobieca postać ubrana w krwistoczerwoną pelerynę i spiczastą, srebrną koronę, przemknęła bezszelestnie pod domkiem ogrodnika, który zajęty był właśnie spożywaniem mugolskiego alkoholu. Znajdowała się w wielkim ogrodzie, jeśli w ogóle to miejsce można było tak nazwać. Trawa była tu bujna niczym włosy Rity Skeeter, drzewa nie miały liści, a dawno wyschnięta fontanna pokryta była mchem.

Tajemnicza kobieta już po chwili znalazła się przy wielkich, dębowych drzwiach, gdzie zza pazuchy peleryny wyciągnęła różdżkę.

- Aperta Chaos. - wyszeptała, a z końca magicznego patyka wystrzelił złocisty promień, który przypieczętował wrota. Dźwięk, jaki wywołało zaklęcie sprawił, że stary ogrodnik zorientował się, że nie jest sam w wielkiej posiadłości.

- Przeklęte bachory! Uciekać mi, ale już! Inaczej zadzwonię na policję! - krzyczał, biegnąc ile sił w nogach. Kobieta zaśmiała się melodyjnie, jednocześnie odwracając się w stronę starca.

- Już dawno temu przestałam być dzieckiem, Arnoldzie Lying. Bardzo dawno temu. - powiedziała, a mężczyzna zachłysnął się powietrzem.

- Diable! Szatanie! Skąd znasz moje imię?! - wykrzykiwał. Bał się. Po raz pierwszy w życiu tak okropnie się bał.

Kobieta wybuchła głośnym śmiechem, kierując swoją różdżkę na mężczyznę.

No dalej kochana. Dwa słowa i będzie po nim. - powiedział głos w jej głowie.

- Avada Kedavra!

Promień zielonego światła pomknął w stronę starca, który po chwili padł na ziemię. Martwy.

Nie mając już nic na przeszkodzie, kobieta pchnęła ciężkie drzwi, a jej oczom ukazał się przestronne pomieszczenie, mogące spokojnie pomieścić sto osób, zresztą tak samo jak inne pokoje, które mijała. W końcu dotarła do końca swej wędrówki. Była to ogromna sala, gdzie jedynym źródłem światła były świece unoszące się nad środkiem długiego stołu.

W pomieszczeniu znajdowało się około dwudziestu osób, każda ubrana w czarno-czerwoną szatę.

- Witaj, o Pani.. - przywitał się mężczyzna o gęstych, rudych włosach.

- Milady.

- Herrscher

Kobieta na każde przywitanie kiwała z godnością głową, jednak w głębi duszy kpiła sobie z nich.

Po upadku Voldemorta stali się nikim. Nie mieli swojego Pana, który mógłby ich poprowadzić. Dopiero, gdy ONA przyjęła ich pod swoje skrzydła nabrali pewności siebie.

Zasiadła na tronie, który znajdował się u szczytu stołu i przyjrzała się twarzom zebranych.

Damian Nott, Thorlan Black, Afus i Nerona Rowle byli dawnymi Śmierciożercami, którzy wiele znaczyli dla swej nowej pani. Wiedziała, że taktyka Czarnego Pana nie była zła, o nie. Była po prostu źle dopracowana, a ona miała już plan jak ją zrealizować.

- Moi drodzy! - zaczęła cicho, jednak gwar przy stole natychmiast ucichł. - Jesteście tu nie bez przyczyny. Dziś minęło dziewiętnaście lat od upadku Lorda Voldemorta. Ten dzień stanie się początkiem zmian, jakie odbędą się w świecie czarodziei oraz mugoli.

Na twarzy zebranych wstąpił uśmiech triumfu.

Niech się nie cieszą. Oni są tylko pionkami tej gry.

Wiedziała, że głosik w jej głowie ma racje, jednak puki co, musiała grać opiekunkę zła.

- Pani, twe słowa jak zawsze są mądre tak samo jak Czarnego Pana jeśli nie bardziej. Ale boję się, że popełnisz błąd, tak samo jak on. - odezwał się zlękniony głos, który należał do Nerony Rowle.

Połowa zebranych zachłysnęła się powietrzem. Bo w końcu kto był na tyle głupi, aby sprzeciwić się woli Pani?

- Jaki błąd, Nerono? - ta spytała spokojnie. Kiedy indziej przystanie jej ukarać głupią Rowle. Kiedy indziej.

- Cho-o-odzi mi o Pottera.

Tego już jej Pani nie wytrzymała.

- JAK ŚMIESZ PODWAŻAĆ MĄDROŚĆ MROCZNEJ KRÓLOWEJ?! MYŚLISZ, ŻE JESTEM NA TYLE GŁUPIA, ŻEBY SAMA O TYM NIE POMYŚLEĆ?! CRUCIO!

Już po chwili Rowle wiła się w męczarniach niczym wąż.

- A więc jakie masz plany, o Mroczna Pani? - spytał się Damian Nott, gdy zaklęcie torturujące przestało działać.

- Jest pewna przepowiednia, która może okazać się dla nas drogą do zwycięstwa. Jeśli tylko wyeliminujemy osoby, o których mówi. A oto i ona, moi drodzy! - Mroczna Pani klasnęła w dłonie, a pergamin pojawił się tuż przy niej. -

Ten, który powstał z przeciwnika Czarnego Pana,

oraz ta, która jest jego dziedziczką.

Ten, którego ród od wieków jest w Slytherinie

i ta, której z ojca rodów trafiają do domu Lwa.

Ta, co mądrość i urodę dziedzicznie ma po Rowenie,

oraz ta, która zwyciężyła z opętaniem bo wiarę i sprawiedliwość ma po Helenie.

Ale szalą ich losów jest ta, co potomkinią jest TEJ, co moc większa jest niż Voldemorta.

Zdecyduj więc, o Pani Chaosu, jaki los czeka świat!

Na sali zapadła cisza. Każdy z przerażeniem wpatrywał się w pergamin, trawiąc jego treść.

- Ten, którego ród od wieków jest w Slytherinie . Pani, jest wiele takich prastarych rodów!

Po słowach Damiana Nott'a na sali wybuchł harmider, jednak przerwał go krzyk Mrocznej Pani.

- Zachowujecie się jak małe dzieci, doprawdy! - fuknęła niczym wściekła kotka. Nie znosiła, gdy dorośli dostawali ataku paniki.

A niby tacy dorośli! - wykrzyknął głos w jej głowie. W stu procentach się z nim zgadzała.

- Ale Pani! To trudno znaleźć osoby pasujące do przepowiedni! - powiedziała przerażona Isabella Bean, na co inni gorliwie jej przytaknęli.

- Na szczęście niektórych osób się domyślam. A resztę musicie znaleźć WY. To najważniejsza Wasza misja. Wybiorę parę osób, które przyjmą posadę nauczyciela w Hogwarcie. Wiele osób z tej przepowiedni to dopiero dzieci, które zaczęły tam naukę. Łatwo będzie je wyeliminować. - oznajmiła Pani, jednocześnie chowając zwój pergaminu.

Obecni w sali pokiwali głowami, dając do zrozumienia, że się zgadzają.

- I ta, której z ojca rodów trafiają do domu Lwa. To chyba każde dziecko zrozumie. Która rodzina uważana jest za zdrajców krwi i trafia do Gryffindoru? Ta, co mądrość i urodę dziedzicznie ma po Rowenie. To już trudniejsze, ale śledząc drzewa geneologiczne czarodziejskich rodzin odkryłam, kto jest dziedziczką Roweny Ravenclaw. Któraś z córek Olivera Wood'a.. - wytłumaczyła im, po czym wstała z tronu.

- Ale która? No i co do pierwszego zdania. O którego syna Pottera chodzi? Ma dwóch! - spanikowała Bean.

- To już Wasze zadanie.

- Dobrze, Irabello Defons.